woensdag 5 januari 2011

Amazing

Gisteren een ontzettend indrukwekkende ontmoeting gehad. Misschien wel de meest indrukwekkende ooit. Meisje, 17 jaar, syndroom van Asperger. Heeft begeleiding nodig met de overstap van school naar een betaalde baan/vervolgstudie, via via ben ik in contact gekomen met haar. Om haar eventueel te gaan begeleiden hierbij. Samen met een kennis ging ik bij haar op bezoek.

Mensen met Asperger beslissen vaak bij de eerste ontmoeting; er is een klik of er is geen klik. En er was een klik! In de eerste minuut voelde ik: er is een klik. En dat stelde me gerust. Het werd een geweldig mooie avond.

Erg interessant persoon. Twee pre-occupaties, welke ik hier niet uitgebreid ga beschrijven (ze heeft uitdrukkelijk gevraagd om 1 pre-occupatie geheim te houden). Maar om het toch een beetje 'abstract' uit te leggen: ze is geïnteresseerd in een bepaalde -vreemde- taal en cultuur, en vertelde dat in het woordenboek van die taal 63.000 woorden staan, waarvan ze nu 82% van buiten kent. Ze spreekt de taal. Ze leest boeken in die taal. Autodidact. Amazing. (En 17 jaar he, IQ onbekend).

Toen we onze jassen weer aan hadden om naar huis te gaan, zei ze: "Oh nu heb je mijn kamer nog niet gezien, nou ja." Onwennig en onhandig. Ik zei dat ik wel benieuwd was (ik dacht: Wow een persoon met Asperger laat tijdens onze eerste ontmoeting haar kamer zien, haar leven! Wiehoe!) en trok mijn jas uit. We gingen naar boven, en toen ik haar kamer betrad, dacht ik "WOW!!!!" Want daar werd haar andere pre-occupatie zichtbaar (waar ik ook niet teveel over uit ga wijden). Woorden schoten tekort en ik werd terplekke emotioneel (wat ik onderdrukte natuurlijk). Een twintigtal 'kunstwerken' sierden haar kamertje, en het was overduidelijk dat ze met ontzettend veel precizie en passie gemaakt waren. We mochten de kunstwerken niet aanraken, wel bewonderen. Met onze oprechte verbaasdheid en welgemeende complimenten leek ze niet veel te kunnen. Toen ik zei dat ik wel ooit zo'n 'kunstwerk' van haar wilde kopen, leek ze ook niet goed te weten hoe ze moest reageren. Het is haar ding, op haar kamer, haar geheim, er zijn maar weinig mensen die van deze fascinatie afweten.

Het was een ontzettende mooie ontmoeting.

maandag 27 december 2010

Priem priem priem

Goed boek (neeh, geweldig goed boek):


De eenzaamheid van de priemgetallen, written by Paolo Giordano.
Een aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in de denkpatronen van andere mensen, de psyche van personen die anders zijn dan 'de rest'.
Op sommige momenten zelfs herkenbaar.

Het is niet waar.

Super super kut.

April 2010: Mamma krijgt te horen dat ze borstkanker heeft.
April 2010: Tante 1 (zus van pappa) krijgt te horen dat ze borstkanker heeft.
December 2010: Tante 2 (andere zus van pappa) krijgt te horen dat ze borstkanker heeft.

Mamma is gelukkig niet erfelijk belast, dus wij ook niet (wij = me and ma sistahs).
Gingen we van uit.
Maar nu kan het ook via de andere kant.
Of niet?
Lastig raar onduidelijk maar vooral ONGELOFELIJK.

DEPT and me

Me = very happy! Me = a girl. Me luvvvs shoppin'!

Lastig hoor, iemand die overstag is gegaan om mee te gaan shoppen, maar dan achter je aan huppelt als een verloren niemandje. Iemand die op het briljante idee komt: "Waarom hebben ze niet gewoon in alle winkels een lekkere bank staan waar de mannen op kunnen gaan zitten als hun vrouw winkelt?" Iemand zonder mening: "Ja ik weet niet of dat jou staat, ik heb daar echt geen kijk op, dat moet je niet aan mij vragen!" Iemand die weinig energie heeft: "We gaan nu géén winkel meer in!"

In Eindhoven naar The Bubble geweest. Never been there before. Gaaf gebouw, indrukwekkend en spannend vormgegeven. Zit een ge-wel-di-ge DEPT-winkel in. En natuurlijk een DEPT-outfit gekocht :D voor komend party-weekend!











En ook al had Iemand geen mening, en had Iemand geen zin om te shoppen: het was echt zeker wel een geslaagde dag (omdat ik natuurlijk een nieuwe DEPT-outfit heb gekocht en niet omdat ik Iemand erg leuk en aardig vind en graag tijd in zijn gezelschap spendeer ofzooow).

vrijdag 3 september 2010

In de kast zit... een monster

Een vriend heeft mijn ogen geopend. Dat is heel fijn, als je zelf ergens mee zit waar je niet uit kan komen. Hij opende mijn ogen en ik was opgelucht. Ik wist waarom ik dingen deed en hoe ik dingen op moet gaan lossen. Dat ik voornamelijk aan mijn eigen geluk moet denken. Dus dat ga ik nu doen. Al vind ik het lastig moet ik zeggen. Vrij lastig ja.

Altijd blijven wachten op de tijd. De tijd beslist. Wel een geruststelling he :) Nou ja voor mij in ieder geval wel.

Heb een nieuw boek binnen: 'De Helaasheid der Dingen' van Dimitri Verhulst. Heb zojuist even mijn 'uitgavenpatroon' van Juni t/m Aug. bekeken en uitgerekend en het valt me mee. Wat me opvalt is dat ik regelmatig boeken koop. Maar ik zou het 'later' heerlijk vinden om een reusachtige boekenkast te hebben :D Maar dat wisten de vaste lezers zeker al lang ;)

Adios amigo's, ik ga wandelen.

Over mij

Mijn foto
Dingen uit mijn leven, die ik wil delen met jou. Wie ben ik? Wie ben jij? Soms weet ik het ook niet helemaal. Twijfels, altijd weer die twijfels. Verhalen en gebeurtenissen, mooi maar ook minder mooi. Just read my words, just enjoy my blog :)