Het was op een woensdagavond. We zaten op de bank, te chillen, te praten. En plotseling, zomaar uit het niets, besloten we om hartsvriendinnen te worden! Hij en ik! Wat een geweldig besluit! Ik zei dat we nu dus een ketting moesten kopen. Zo'n hartjesketting-die-je-door-kunt-breken-en-waar-ieder-van-ons-een-deel-van-moet-dragen-zodat-alle-mensen-weten-dat-wij-hartsvriendinnen-zijn. Hij wilde dan wel zo'n fout zwart leren touwtje eraan. Ik ging akkoord.
Nu ben ik zeer benieuwd of deze ketting er ooit gaat komen :D
(Ineens, op dit moment, terwijl ik dit blogbericht schrijf, vraag ik me af waarom hij de bijzondere voorkeur voor zwart leer heeft... maar goed, das wellicht een ander verhaal).
woensdag 11 maart 2009
maandag 9 maart 2009
woensdag 4 maart 2009
Grmbl
Het kamertje is half donker; buiten is het regenachtig en bewolkt. De muziek van de benedenburen klinkt luid en met een wazige blik kijkt ze naar buiten. Het weer past wel bij haar gemoedstoestand; treurig, eenzaam, donker...
De voordeurbel gaat. Ze loopt naar beneden, maar er staat niemand voor de deur.
De voordeurbel gaat. Ze loopt naar beneden, maar er staat niemand voor de deur.
dinsdag 17 februari 2009
donderdag 12 februari 2009
Ooit...
Ooit zou ik graag een hippie-busje willen.
Het liefst een Vw natuurlijk.
En dan maar touren.
Heeeeeeeeeeeerlijk!
Ga je met me mee?
:D
Het liefst een Vw natuurlijk.
En dan maar touren.
Heeeeeeeeeeeerlijk!
Ga je met me mee?
:D
Tictac tictac
De klok tikt.
Mijn hoofd bonst.
Sssst.
Als je ziek bent, hoor je de klok altijd veel harder tikken dan normaal. Ik weet nog, toen ik vroeger ziek was, mochten wij altijd op de bank in de woonkamer gaan liggen. Dat was een bank met allemaal zo'n ouderwetse figuurtjes erop, en dan ging ik met mijn gezicht richting de rugleuning liggen, en met mijn vingers de lijntjes volgen van die figuren. Daar kon ik uren zoet mee zijn. Ondertussen luisterde ik naar de klok. Zo'n ontzettend grote lelijke klok, die ook extreem hard tikte. Ik voelde me kut door deze bezigheden, want het was nutteloos en ik hoefde er niet bij na te denken. Maar anderzijds voelde ik me ook weer goed, want ze hoorden gewoon bij ziek zijn.
Nu ben ik ziek in mijn eigen huissie. Mijn bank heeft geen lijnen die ik kan volgen. Maar de klok... die tikt net zo hard als die klok van vroeger.
Mijn hoofd bonst.
Sssst.
Als je ziek bent, hoor je de klok altijd veel harder tikken dan normaal. Ik weet nog, toen ik vroeger ziek was, mochten wij altijd op de bank in de woonkamer gaan liggen. Dat was een bank met allemaal zo'n ouderwetse figuurtjes erop, en dan ging ik met mijn gezicht richting de rugleuning liggen, en met mijn vingers de lijntjes volgen van die figuren. Daar kon ik uren zoet mee zijn. Ondertussen luisterde ik naar de klok. Zo'n ontzettend grote lelijke klok, die ook extreem hard tikte. Ik voelde me kut door deze bezigheden, want het was nutteloos en ik hoefde er niet bij na te denken. Maar anderzijds voelde ik me ook weer goed, want ze hoorden gewoon bij ziek zijn.
Nu ben ik ziek in mijn eigen huissie. Mijn bank heeft geen lijnen die ik kan volgen. Maar de klok... die tikt net zo hard als die klok van vroeger.
donderdag 5 februari 2009
Droom 3
Die ochtend werd ze met een akelig en benauwend gevoel wakker. Ze had gedroomd. En wel over haar auto. Haar voiture. Haar 'Truus'.
Ze zat in de auto, op de autoweg. Ze reed 131 km. Plotseling brandde er een oranje lampje in haar dashboard. Ze had ontzettende moeite om door de drukte heen op de vluchtstrook te komen. Toen dat uiteindelijk gelukt was, bekeek ze het plaatje eens goed wat er op het brandende lampje stond. Het was een soort beige-achtige buis. Ze maakte de motorkap open en ging op zoek naar een beige-achtige buis. Ze vond hem, maar kon totaal niet zien wat er mis mee was. Volgens haar logica blies deze buis warme lucht uit de motor, net zoals bij een wasdroger. Ze besloot de buis eruit te halen en verder te rijden, zo ontzettend belangrijk was hij nou ook weer niet: de lucht zou toch wel uit de motor gaan.
Op de een of andere manier heeft ze ooit een bepaalde angst ontwikkeld voor auto's die het snel begeven. En daar is ze heden ten dagen nog steeds bang voor.
Ze zat in de auto, op de autoweg. Ze reed 131 km. Plotseling brandde er een oranje lampje in haar dashboard. Ze had ontzettende moeite om door de drukte heen op de vluchtstrook te komen. Toen dat uiteindelijk gelukt was, bekeek ze het plaatje eens goed wat er op het brandende lampje stond. Het was een soort beige-achtige buis. Ze maakte de motorkap open en ging op zoek naar een beige-achtige buis. Ze vond hem, maar kon totaal niet zien wat er mis mee was. Volgens haar logica blies deze buis warme lucht uit de motor, net zoals bij een wasdroger. Ze besloot de buis eruit te halen en verder te rijden, zo ontzettend belangrijk was hij nou ook weer niet: de lucht zou toch wel uit de motor gaan.
Op de een of andere manier heeft ze ooit een bepaalde angst ontwikkeld voor auto's die het snel begeven. En daar is ze heden ten dagen nog steeds bang voor.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Over mij
- ANNanas
- Dingen uit mijn leven, die ik wil delen met jou. Wie ben ik? Wie ben jij? Soms weet ik het ook niet helemaal. Twijfels, altijd weer die twijfels. Verhalen en gebeurtenissen, mooi maar ook minder mooi. Just read my words, just enjoy my blog :)