I realize

Leuk weekend gehad. Heerlijk. Een paar highlights: 

* SNEEUW supergaaf superheerlijk superwit. I like! 

* DE MAN VAN 37 ik zag hem en ik vroeg waarom hij in godsnaam vorige week zoveel veren in mijn kont stopte en bij wie hij dat wel niet allemaal deed en dat ik dat stom vond dat hij dat maar zomaar deed. Hij antwoordde dat hij dat niet op die manier bij iedereen deed en daar moest ik maar eens over nadenken. Ik vroeg of hij verlegen was en daar weet ik het antwoord niet meer op. Ik voelde me ongemakkelijk en wist niets tegen hem te zeggen. Hij stootte zijn hoofd tegen de lamp (hij is lang) en toen viel de stroom uit. Wij dachten allebei dat het kwam doordat hij met zijn hoofd tegen de lamp knalde dus we gniffelden stiekem. 

* FRIEND van een lieve vriendin kreeg ik een kadootje, een lege weckpot met daarbij een briefje waarop stond dat ik zelf of mensen die bij mij op bezoek zijn op een briefje een gezamenlijke herinnering moeten schrijven en in de weckpot doen. Over een jaar mag ik die pot openen en mag ik de briefjes lezen, kan ik het jaar weer herbeleven, super lief en een mooi gebaar!! 

* TOEKOMST ik denk dat ik fotograaf wil worden in de toekomst. En ik wil graag een winkel vol met vintage en oude spulletjes, spullen met een verleden, met een mooi of minder mooi verhaal. Ik romantiseer en zie mezelf in een klein huisje met een schuurtje of zolder en dat is mijn winkel. Ik knap oude kasten op en meubeltjes en dat is mijn baan. Oh ja ik ben ook fotograaf. Ik maak met name foto's van mensen. Wil verhalen uitbeelden. Ik besef me de laatste tijd steeds vaker dat het werk wat ik momenteel doe, en waar ik voor opgeleid ben, niet hetgeen is waar ik de rest van mijn leven gelukkig van ga worden. En ik vind het niet erg om dat te beseffen. Er vallen veel dingen op z'n plek door dit te beseffen. En dat is goed. 

* LEVENSWEG ik merk dat ik de goeie richting op ga!!! 

En paar plaatjes voor mezelf, ter inspiratie: 

Leeftijd en zo

Leeftijd. Wat is leeftijd, wat betekent leeftijd. Ik vraag het me wel eens af. Bekijk mezelf en mijn relaties als ´casus´. Mijn eerste partner was 10 jaar ouder en ik voelde me na een tijd opgesloten in de veel te volwassen relatie (5,5 jr). Mijn tweede partner was 8 jaar jonger en na een tijd bleken we verschillende ideeën te hebben over de toekomst, die we niet konden samensmelten (2,5 jr). Mijn laatste partner was 4,5 jaar jonger en zat te erg met zichzelf in de knoop waardoor een relatie niet kon plaatsvinden (bijna 1 jr).

Ik heb geweldige gesprekken met jonge jongens (lees: categorie partner 2) maar ze zijn zo egoïstisch, kortzichtig en overduidelijk nooit op zoek naar een relatie. Ook heb ik super goeie conversaties, conversaties van niveau, met mannen tussen de 40 en 50 jaar. Met beide categorieën beleef ik de beste feesten en kan ik me uren vermaken. Een andere - altijd onbereikbare categorie - is homo's. Super leuk, super gezellig, ik zou er zelfs verliefd op kunnen worden.

De afgelopen paar feesten heb ik ontdekt dat er ‘iets’ is tussen een man en mij. Telkens als ik hem spreek is het leuk, open, eerlijk, spontaan. Zonder druk of drempels. Gisteren heeft hij me wel 100 veren in mijn kont gestoken. Geen idee wat hij daar mee bedoelt, maar het viel gewoon op. Verder niks. Hij is geen type waar ik op zou vallen qua uiterlijk. Maar soms is dat ook niet belangrijk. Deze man is 8 jaar ouder.

Ik merk, dat als een ‘oudere’ man interesse toont in mij, ik dat ergens op een afstand probeer te houden. Waarom doe ik dat? Ben ik bang voor een serieuze toekomst? Ben ik bang dat een relatie met een oudere man vanzelf een serieuze relatie is, en een serieuze relatie weer gaat mislukken omdat de vorige 3 serieuze relaties ook zijn mislukt? Ben ik bang voor een relatie? 

Berlin baby

Oud op nieuw en vakantie in Berlijn. 

Heerlijk. 

Een foto-verslagje. 

Eenzaamheid

Laatst stelde ik aan een vriendin de vraag: "Ben jij wel eens eenzaam?" Ze dacht er over na, antwoordde dat ze dacht van niet. Ze stelde de wedervraag aan mij. Ik dacht na, en concludeerde dat ik nooit eenzaam was. Punt. 

Een paar dagen later kwam de vriendin op deze vraag terug, en zei ze dat ze zich toch wel eens eenzaam voelde. Ik dacht over mijn eigen situatie na, over het begrip eenzaamheid, en besefte dat ik ook wel eens eenzaam ben. 

Eenzaamheid is een gevoel. Volgens Wikipedia is er een wezenlijk verschil tussen alleen zijn, en je alleen voelen. "Gevoelens van eenzaamheid zijn, net als pijn, een signaal dat er iets niet in orde is. Bij eenzaamheid gaat het om de ervaring van alleen zijn, een gevaarlijke situatie voor een mens. Het is een signaal om op zoek te gaan naar 'de anderen', om minder alleen te staan in het leven. 'De anderen' zijn degenen bij wie men thuis zou kunnen voelen, door wie men zich geaccepteerd en gewaardeerd voelt". 

Juist dat gevoel herken ik wel. Het missen van iemand waar je je bij thuis kunt voelen. Die er altijd voor je is. Bij wie je jezelf kunt zijn. Iemand die alles van je weet. 

Ik vraag me af of het erg is om te erkennen dat je soms eenzaam bent. Ik denk het niet. Het is goed om te weten wie je bent en wat je voelt. Zo lang eenzaamheid niet overruled, mag het er af en toe wel zijn. 

Ik ben iemand die zijn hele leven helemaal volpropt met vanalles en nog wat. Laatst besefte ik me dat ik eigenlijk twee banen heb. Eén baan in de gehandicaptenzorg, waar ik voor gestudeerd heb, een super leuke baan. Maar daarnaast ook nog een andere baan. Een baan als organisator, regisseur, kunstenaar, schrijver, filosoof. Alles op vrijwillige basis. Waarom doe ik dat allemaal? Ik krijg er voldoening van. Ik geniet van mijn tweede baan, soms nog wel meer dan van mijn 'officiële' baan. 

Waarom kies ik voor zo'n drukke tweede baan? Is het om mijn tijd vol te krijgen, zodat ik niet elke avond in mijn uppie op de bank zit? Is het onbewust om eenzaamheid te voorkomen? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik met volle teugen geniet van alles wat ik doe. In 2013 ga ik onder andere een toneelstuk regisseren met kids tussen 12 en 16 jaar, een expositie organiseren, kindervakantiewerk organiseren-uitvoeren-coördineren... supergave dingen al zeg ik het zelf. En inderdaad, als ik met deze dingen bezig ben, ben ik niet eenzaam.  Maar dat is bij mij niet de hoofdzaak. De hoofdzaak is genieten van het leven. 

En dan zou het toch fijn zijn als er, na al die drukke avonden, toch iemand thuis op de bank zou zitten die op me wacht =) Maar dat komt goed. 

Ik denk in 2013. 

Sweet little you

Gedeeltje van een gedicht, van een kind uit mijn toneelgroep, voor mij. 

"ANNanas,
Opgewekt, energiek en excentriek. 
Kleurrijk door het leven heen. 
Geen individu, nooit alleen!"

Jongen, 13 jaar. 

Vintage vernieuwing

Sommige dingen zijn weer nieuw in mijn huis. Ik heb zo'n leuk huis met zo'n leuke dingen! Ik hou van mijn interieur. Ik denk dat ik wel smaak heb, laatst was er een bezoeker in mijn huis en hij was super onder de indruk van mijn interieur. Dat voelde voor mij als compliment. Een update: 

Keukenraam: ik was laatst ergens lunchen en toen hadden ze daar allemaal voorwerpen voor de raam hangen en ik dacht; yes, dat wil ik ook! Dus vandaar dat er een kopje en twee eierdopjes voor de raam hangen. Het is niet om geesten te verjagen ofzo, het is voor de mooi. 

Woonkamer: Ik was al geruime tijd op zoek naar een huilend jongetje om mijn woonkamer mee op te fleuren. Een vriendin van me zei, toen ze dit zag: "ik snap niet waarom jij zo'n triest kind in je woonkamer wil hebben". Ik zei dat ik van trieste kinderen hou. Hij heet Oskar. 

Keuken: Kruidenrekje gekocht, geverfd met blauw en met glitters (helaas zijn de glitters niet zichtbaar op deze foto!). De pannenlappen heb ik in Berlijn gekocht in een supertof retro winkeltje! 

Keuken: Spreekt voor zich. 

Soms gebeuren er dingen

Soms gebeuren er dingen die je gewoon maar laat gebeuren. Ben je op een vergadering, heb je oogcontact, denk je altijd als je die persoon ziet 'ah leuk dat jij er ook bent!'. Je kent hem goed, heel goed. Verleden en zo. Vergadering afgelopen, persoon gaat weg. Je drinkt gratis bier, je gaat uit met de mensen van de vergadering, het wordt saai en je gaat met iedereen naar een andere kroeg. Zie je die persoon weer, ga je bij hem staan, kletsen jullie wat, blijkt dat jullie super veel bij te kletsen hebben. Het is gezellig, jullie lachen, er zijn veel dingen gebeurd en jullie hebben super lol. Je denkt 'Kijkt hij nu anders naar mij dan zojuist?' 'Nee dat verbeeld ik me maar' en 'Raakte hij me nu expres aan of per ongeluk?'. Je besluit om naar huis te gaan want je voelt dat je super dronken aan het worden bent. Allerlei mensen houden je tegen, dus je gaat met je jas aan weer aan de bar hangen. Je wil is niet meer zo sterk. Uiteindelijk toch naar huis want je hebt het gevoel dat je moet kotsen. Gaat de persoon toevallig ook naar huis. Je nodigt hem uit voor een drankje. Hij twijfelt. Je nodigt hem uit voor 'dat ene drankje'. 

De persoon gaat overstag. Jullie drinken veel van dat ene drankje. Jullie draaien toffe muziek, kei hard, boeien als de buurvrouw wakker wordt, zij maakt jou 's ochtends ook vaak wakker met (OMG) kerstmuziek. Hij wil een liedje draaien. Je denkt 'Oh nee hij gaat toch niet ons liedje draaien?' Hij draait 'jullie liedje'. Je vraagt je af wat hij ermee bedoelt. Bedoelt hij er uberhaupt iets mee? Haal je je dingen in je hoofd? Je bent dronken, weet je nog! Je wordt alleen maar nog meer dronken! 

Soms gebeuren er dingen.