Ik ben verslaafd. En dit keer niet aan labello. Nee, dit keer aan Sex and the City! Heb de dvd-box te leen van een vriendin, toen mijn <3 uitging dacht ze dat dat wel geschikt materiaal was om naar te kijken met luduvuduh. En jaaa she was damn right!
Aan de ene kant vind ik er een soort van herkenning in. Fashionista's, uitgaan, vrouwen-problemen... maar aan de andere kant is het echt een ver-van-mijn-bed-show. Manhattan, schoenen van 500 dollar, elke week een andere vent in bed. Neen, that's not my cup of tea!
Maar hoe dichtbij of ver weg alles ook is, lijkt, voelt; het is echt mijn tweede-favoriete-serie! Heerlijk om de levens van Carrie, Charlotte, Samanta en Miranda te volgen. Ben dus echt wel verslaafd :) en het is nice!
zaterdag 11 juni 2011
donderdag 2 juni 2011
17 again
Oke. Ik zal eerlijk zijn. Ik ben 27 lentes jong. Ja? Jah. Eerlijk waar. Maar hoe je het ook wendt of keert: i feel like 17 again! De afgelopen 4 weekenden was ik vrijdags of zaterdags na het stappen om plusminus 6u thuis. Vannacht/vanochtend liep ik weer om 5.45u naar huis.
Hoe kan het? Wat zorgt ervoor dat ik zo'n enorme party-drang heb, om vriendjes te zijn met iedereen en ook weer allemaal nieuwe vriendjes te willen vinden? Om te socializen, te dansen en te feesten, maar ook te zuipen als een dolle? Ik denk dat het endorfines zijn die vrijkomen. Mijn eigen lichaam maakt deze stof aan. Maar ik merk wel, dat als ik uitga, ik daadwerkelijk in een soort van roes hang waar ik ook niet makkelijk uit kom. Ik WIL ook niet uit die roes, maar het lijkt alsof er een tweede ik bestaat op dat moment. Alles is gelukzalig en mooi en grappig, iedereen is lief en sexy (zelfs ikzelf!) en ik hou van de wereld.
Endorfines worden aangemaakt bij verliefdheid, maar ik ben niet verliefd. Bij mij lijkt het juist andersom: ik maak lots of endorfine aan waardóór ik verliefd op iedereen wordt! Of zou mijn lichaam weten hoe ik endorfine aan moet maken en doe ik het onbewust dus bewust zelf? Prikkel ik dat deeltje in mijn hersenen waardoor ik weet dat ik een gave avond ga beleven?
Hm. Lastig. Gelukkig heb ik een interessant boek "Wij zijn ons Brein" van Dick Swaab en kan ik hopelijk daarin antwoord vinden op mijn vraag.
Wordt vervolgd.
Hoe kan het? Wat zorgt ervoor dat ik zo'n enorme party-drang heb, om vriendjes te zijn met iedereen en ook weer allemaal nieuwe vriendjes te willen vinden? Om te socializen, te dansen en te feesten, maar ook te zuipen als een dolle? Ik denk dat het endorfines zijn die vrijkomen. Mijn eigen lichaam maakt deze stof aan. Maar ik merk wel, dat als ik uitga, ik daadwerkelijk in een soort van roes hang waar ik ook niet makkelijk uit kom. Ik WIL ook niet uit die roes, maar het lijkt alsof er een tweede ik bestaat op dat moment. Alles is gelukzalig en mooi en grappig, iedereen is lief en sexy (zelfs ikzelf!) en ik hou van de wereld.
Endorfines worden aangemaakt bij verliefdheid, maar ik ben niet verliefd. Bij mij lijkt het juist andersom: ik maak lots of endorfine aan waardóór ik verliefd op iedereen wordt! Of zou mijn lichaam weten hoe ik endorfine aan moet maken en doe ik het onbewust dus bewust zelf? Prikkel ik dat deeltje in mijn hersenen waardoor ik weet dat ik een gave avond ga beleven?
Hm. Lastig. Gelukkig heb ik een interessant boek "Wij zijn ons Brein" van Dick Swaab en kan ik hopelijk daarin antwoord vinden op mijn vraag.
Wordt vervolgd.
zaterdag 28 mei 2011
Sure
vrijdag 27 mei 2011
Welkom thuis
http://youtu.be/P8a4iiOnzsc
Radical Face met Welcome Home
Zoooooooooooooo mooi. Wordt gewoon emotioneel van dit lied, weet niet waarom. Door de tonen, de rust, gwoon omdat het zo prachtig mooi is. Het past bij mij. Dit lied moet op mijn begrafenis gedraaid worden, kei hard. (Met vele andere liederen of course). En iedereen mag dansen. MOET dansen! Ook de mensen die niet van dansen houden. Die moeten het doen voor mij =) Omdat ik altijd danste, waar ik ook was.
Correctie: Omdat ik altijd dans, waar ik ook ben.
Radical Face met Welcome Home
Zoooooooooooooo mooi. Wordt gewoon emotioneel van dit lied, weet niet waarom. Door de tonen, de rust, gwoon omdat het zo prachtig mooi is. Het past bij mij. Dit lied moet op mijn begrafenis gedraaid worden, kei hard. (Met vele andere liederen of course). En iedereen mag dansen. MOET dansen! Ook de mensen die niet van dansen houden. Die moeten het doen voor mij =) Omdat ik altijd danste, waar ik ook was.
Correctie: Omdat ik altijd dans, waar ik ook ben.
donderdag 26 mei 2011
Born this way
Live life love life feel life be life have life give life go live =)
Hello
I´m Back
!
I´m Back
!
And
I Luv It
I Luv It
!
donderdag 5 mei 2011
Soms
En soms gaat het daadwerkelijk een hele dag goed met me! En soms meerdere dagen! Maar dan is er altijd 'het moment' dat komen gaat... waarop het dipje komt. En dat is niet van tevoren te herkennen of te voorzien, maar dat gebeurt.
De telefoon ligt naast me, msn en facebook staan aan, in de hoop op. Maar waar hoop ik op? Ik hoef niets te vragen, er hoeft niemand iets te vertellen. Het is gedaan.
Wat ik akelig en gek vind, is dat iemand waar je alles mee gedeeld hebt gedurende 2 jaar, ineens een vreemde is geworden... maar zo is het leven. En ik hoef daar verder niets mee te doen, kan daar niets aan veranderen en wil dat ook niet.
Dus... uit die laptop.
Ik ga een boek lezen.
De telefoon ligt naast me, msn en facebook staan aan, in de hoop op. Maar waar hoop ik op? Ik hoef niets te vragen, er hoeft niemand iets te vertellen. Het is gedaan.
Wat ik akelig en gek vind, is dat iemand waar je alles mee gedeeld hebt gedurende 2 jaar, ineens een vreemde is geworden... maar zo is het leven. En ik hoef daar verder niets mee te doen, kan daar niets aan veranderen en wil dat ook niet.
Dus... uit die laptop.
Ik ga een boek lezen.
zondag 1 mei 2011
Kijken
Kijken of hij kijkt, en dan terugkijken...
Gisteren, op een feest waar ik biertjes drink. Mijn oog spot een leukerd. Zijn oog spot mijn ogen. Een aantal keer op de avond. Als ik het vertel aan een friend, en naar hem wijs (staat met de rug naar me toe), draait hij zich om en kijkt weer, beetje verrast, beetje ondeugend. Lang. Even later is hij verdwenen.
Vandaag, op een terras waar ik aan het eten ben. Ik kijk naar iemand die een ijsje bestelt. Hij draait zich om en .... het is de leukerd. Hij kijkt naar me en blijft kijken. Ik kijk terug maar heb een giga zonnebril op waar je mijn ogen niet door kunt zien. Hij is aan de beurt. Ik eet mijn soep op. Als hij zijn ijsje heeft draait hij zich om en loopt weg.
Ga nou niet denken dat ik 'er' overheen ben. Neen met een uitroepteken. Maar hier wordt ik wel gewoon een beetje blij van. Soms kan ik weer zeggen dat het goed met me gaat.
(Daarnaast gaan er allerlei vage ideeën door me heen dat dit geen toeval kan zijn en dat deze ontmoetingen een diepere betekenis hebben.... haha ja zeker ;) ).
Gisteren, op een feest waar ik biertjes drink. Mijn oog spot een leukerd. Zijn oog spot mijn ogen. Een aantal keer op de avond. Als ik het vertel aan een friend, en naar hem wijs (staat met de rug naar me toe), draait hij zich om en kijkt weer, beetje verrast, beetje ondeugend. Lang. Even later is hij verdwenen.
Vandaag, op een terras waar ik aan het eten ben. Ik kijk naar iemand die een ijsje bestelt. Hij draait zich om en .... het is de leukerd. Hij kijkt naar me en blijft kijken. Ik kijk terug maar heb een giga zonnebril op waar je mijn ogen niet door kunt zien. Hij is aan de beurt. Ik eet mijn soep op. Als hij zijn ijsje heeft draait hij zich om en loopt weg.
Ga nou niet denken dat ik 'er' overheen ben. Neen met een uitroepteken. Maar hier wordt ik wel gewoon een beetje blij van. Soms kan ik weer zeggen dat het goed met me gaat.
(Daarnaast gaan er allerlei vage ideeën door me heen dat dit geen toeval kan zijn en dat deze ontmoetingen een diepere betekenis hebben.... haha ja zeker ;) ).
Abonneren op:
Posts (Atom)
Over mij
- ANNanas
- Dingen uit mijn leven, die ik wil delen met jou. Wie ben ik? Wie ben jij? Soms weet ik het ook niet helemaal. Twijfels, altijd weer die twijfels. Verhalen en gebeurtenissen, mooi maar ook minder mooi. Just read my words, just enjoy my blog :)
