Het raadsel van de aanstekers 3

Sinds gisteravond ligt er weer een witte aansteker in mijn kamer. Hij lag naast mijn hoofdkussen toen ik vanochtend ontwaakte.
Verder is de kapotte gele aansteker verdwenen. Gone. Geen flauw idee hoe of wat of waar.
En dan heb ik nog de blauwe aansteker terug gekregen! Die het inmiddels niet meer doet, 'alleen als je er heel vaak op blijft klikken'.

Mij kan het allemaal niet zoveel schelen. Wat ik wel weet, is dat de witte aansteker moet BLIJVEN. In ieder geval de eigenaar ervan :D

Diner-time

Diner-time in het huis. Drie mensen nemen deel. Er gaan vreemde opmerkingen de tafel over. Het gaat over gladde stoeptegels, smsjes op de vroege ochtend om 8.30u (van huisgenoot, maar hij durft niet toe te geven dat dat van zijn 'scharrel' is die hem een word-wakker-sms moet sturen omdat ie dan nog iets zinnigs met zn dag kan doen), dingen die we deden toen we 17 waren, tralies in het zwembad waar golven uit komen omdat 'een huisgenoot' (1 x raden wie) bang is dat daar mensenhanden uitkomen die je vastgrijpen, blauwe kerstballen (daar doen wij officieel niet aan in het huis).

Het niveau daalt met de minuut. Maar er is lol, en dat is goed. Daar gaat het om.

Happy

Van de volgende pic wordt ik helemaal blij :) WAT een geweldig stofje!

Please

PLEASE.
STAY.
'CAUSE.
I'LL.
BE.
RIGHT.
HERE.


WAITING.

Het raadsel van de aanstekers 2

De blauwe aansteker die ik mezelf toegeëigend heb, is inmiddels doorgepaast naar een volgend persoon. In ruil daarvoor heb ik een kapotte gele aansteker teruggekregen. Maar dat maakt niet uit, want ik rook toch niet, dus die aansteker mag best kapot zijn.

Nu ligt er dus in mn kast een kapotte gele aansteker. Volgens mij voelt ie zich wel thuis.

Oh en en en!
Ik ben erachter gekomen dat ik krullen heel erg leuk vind :D

De vraag

We zaten aan tafel. Huisgenoot 1, huisgenoot 2, huisgenote 3. En ik. We aten. Wortelen en doperwten, heerlijke aardappeltjes en slavinken. Plotseling vroeg huisgenote 3 de vraag. DE vraag waar ik bij wie dan ook en waar dan ook op wacht. Die ik niet wil horen, of juist wel? Maar waar ik helaas geen antwoord op weet.

Ik gaf het volgende antwoord, eerlijk gemeend: "Ik weet het niet!"

Drie paar ogen keken me aan. En ik keek naar mijn bord.

En nu weet ik nog steeds niet.

Lame

Hoe mooi/geweldig kan een mens muziek vinden? Hoe erg kan je van muziek houden? Hoe kan muziek eigenlijk gevoelens losmaken? Toch raar of niet dan. Ik lig op de bank want ik ben erg lame, ik luister de ouwe muziek van de vroegere Prodigy, en ook al ligt mijn lichaam stil, van binnen dans ik. Gewéldig. Net of ik me in een andere dimensie bevind.

Dat vraag ik me de laatste tijd wel vaker af. Lichaam en geest, in hoeverre is het eigenlijk met elkaar verbonden? Steeds vaker denk ik los van mijn lichaam. Tenminste, dat idee heb ik. Maar dat is niet negatief of zo. Ik ervaar het gewoon, ik onderga het. En het is goed.

Kut, ik knoei met wijn op de bank. Zucht.Lame, ja.