Van ijsblokjes krijgt je limonade kippenvel

Gisteravond zei huisgenoot 2 tegen mij: "Wat zit je haar stom."
Daarna zei hij dat ik een "alcoholistje" was.
En ik dacht: Kan me allemaal niet schelen, want ik ben BLIJ BLIJ BLIJ!

Vrijdag voor het eerst in mijn leven geroken hoe speed ruikt. Ik dacht: Oh, niet te hard ruiken, want dadelijk snuif ik het nog op ook! Maar het stonk. Enorm chemisch. En zo smaakt het blijkbaar ook. Maar gelukkig heb ik niet de behoefte om dát te ervaren.

Zaterdag naar een festival geweest en om 23 uur was ik toch echt RIP (waarschijnlijk omdat ik de nacht ervoor maar heel kort had geslapen). Dus ik besloot om naar het huis te gaan waar ik bleef slapen. En gelukkig stond er een vriend bij de uitgang die ook naar dat huis ging. Nou ja, hij geen keus, hij was eruit gegooid. Omdat hij aan het snuiven was op de bar. Nou jah! :D
En god mag weten waarom: Vriend en ik verdwaalden! Maar het was een leuke verdwaaltocht en we kwamen nog langs een herdenkingsmonument van een meisje (we konden er niet achter komen waarom ze herdacht werd) en we waren gewoon allebei heel blij dus ons kon het niet deren. Vriend sloeg nog even een kruisje en dacht 'gewoon' even aan het meisje (ik doe niet aan kruisjes slaan you know).

Zondag heb ik nog een stiekeme ontmoeting gehad met een persoon. En dat waren de hoogtepunten uit mijn weekend ;)

Nou ja.... :D :D :D
Haha.

Grenzeloos

Wanneer zijn ze weg

de grenzen

Wanneer ben jij

jij

En mag ik

ik zijn

Hoe diep kan een mens denken? Wat betekent 'denken'? Waarom denkt een mens?


Het denken is een psychisch proces dat mensen in staat stelt om een abstract model van de wereld te vormen om op die manier effectief met doelen, plannen en wensen om te kunnen gaan. Denken verwijst naar de manipulatie van informatie. We vormen concepten die betrokken zijn bij het oplossen van problemen, bij het redeneren en bij het maken van keuzes (Bron: wikipedia).
Ja. Ik maak me er wel eens zorgen om. Dan ben ik bang dat ik te diep nadenk en dat ik in een gewaarwording terechtkom die me meevoert in een neerwaartse spiraal. Dat ik dan ook gewoon niet meer weet hoe eruit te komen. Misschien is dat ook de reden dat ik afstand bewaar tot het onzekere, tot het emotionele. Soms proberen ze ertussendoor te glippen, de neerslachtige gedachten, maar dan laat ik ze niet toe. Ik weet hoet het ooit met me ging. Vroeger. Hoe KUT ik me voelde. Dat wil ik niet meer meemaken. Dus... doe ik maar gewoon steeds vrolijk en blij... En dat ben ik ook echt wel hoor. Maar me echt blootgeven en de 'echte' gevoelens doorlaten... Nee. Ff niet.
Het leven is lang niet meer zo leuk geweest als nu.

Het raadsel van de aanstekers

Weekend 1 - De WITTE aansteker:
Op maandagochtend lag er een witte aansteker inclusief sigaret op de keukentafel in het huis. Niemand van de bewoners wist van wie die aansteker was. Dinsdag lagen de aansteker en de sigaret er nog steeds. Tijdens het eten ging het gesprek over wie de mogelijke eigenaar zou kunnen zijn. Huisgenoot 1, 2 en 3 hadden allemaal geen bezoek gehad. Ik dacht na. Met enige vorm van een licht schuldgevoel zei ik: "Oh ja! Ik heb wel bezoek gehad afgelopen weekend :D" Ik stuurde mijn bezoek een smsje. En jawel, we hadden het raadsel van de witte aansteker opgelost!

Weekend 2 - De BLAUWE aansteker:
Er ligt een blauwe aansteker op mijn tafel. En ik heb geen flauw idee van wie die is. De aansteker ligt in MIJN kamer, dus moet die eigendom zijn van bezoek dat bij MIJ is geweest. Geen twijfel mogelijk. Eens kijken. Ik heb zaterdagnacht inderdaad bezoek gehad van een aantal gasten. R. zat aan de computer, B. zat op de bank, P. en D. lagen in mijn bed, T. zat in de groene stoel. Ik zat ook op de bank. Wie rookt er van hen: D., R., en B. volgens mij. Nou goed. Ik ben niet zo gek om weer een sms rond te gaan sturen. Moet men maar beter op zijn spullen letten :S Ik heb mijn besluit reeds genomen: de blauwe aansteker is voortaan van MIJ.

Lookin' out the dirty old window

Om de een of andere vage en onduidelijke reden heb ik zojuist het aantal calorieën berekend wat ik gisteren binnen heb gekregen. Heus, ik ben geen health-freak of pro-ana-meisje. Ik was gewoon eens benieuwd. En warempel: ondanks dat ik gisteravond wat gesnackt heb (ten behoeve van een cliënt, echt waar!) ben ik binnen de aanbevolen hoeveelheid gebleven. Maar goed. Het was ook een andere dag dan alle anderen: 's avonds werken en DUS niet op de bank hangen en DUS niet allerlei ongezond voedsel binnen handbereik. Nou ja, als ik erover nadenk.... zoveel voedsel heb ik overigens niet eens in huis. En hetgeen wat ik wel heb, is heus niet allemaal ongezond. Eigenlijk valt het best mee! Mijn koelkast is akelig leeg en verder houdt het - naast wat uber-studenten-dingen - op. (Misschien is het slim om zometeen eens wat boodschappen te gaan doen?) Maar om een lang verhaal kort te maken: ik heb de calorieën geteld die ik gisteren binnen heb gekregen en ik ben er tevreden over.


Stiekem heb ik ook even het aantal calorieën geteld van de hoeveelheid alcohol die ik afgelopen weekend versnaperd heb. En daar werd ik dan minder blij van. En als ik nog eens een blik in mijn koelkast werp, zie ik dat hetgeen wát er in staat, voor het grootste gedeelte alcohol is.

Wijfelend staar ik uit het raam.

I don't belong...

Ik ben een beetje in de war.
En dat is niet erg.
En niet vreemd.
Ik wou het gewoon even zeggen.

LOST

Och god och god. Vandaag heb ik me toch wat meegemaakt...

Ik had het geweldige idee om naar het bos te gaan. Maar had geen zin om in mn eentje te gaan. Uiteindelijk ging mijn moeder mee. Het bos wat ik had uitgezocht was nieuw voor ons beide. We besloten om de langste route (12,5) km te lopen. Dat was de route van de zwarte paaltjes. Maar... wij zagen NERGENS zwarte paaltjes. Daarom besloten we om maar gewoon te gokken. Na een uur lopen kwamen we bij een theehuisje uit (erg leuk!). Daar gingen we op het terras zitten en we dronken, verrassend: thee. Hierna vervolgden we onze tocht. Rond 16:00 uur begon het wat te schemeren. We liepen wat, ik maakte wat foto's, mijn moeder raapte bladeren. Totdat we beseften dat we niet meer wisten waar we heen moesten. We kozen paadjes uit, maar kwamen eigenlijk nergens uit. We concludeerden toch dat we echt verdwaald waren. Mijn moeder zei dat we op het geluid van de auto's af moesten gaan. Heel heel heeeeeel erg in de verte hoorden we auto's. Dus liepen we die kant op. Maar het geluid werd niet duidelijker. Ik zei heel hoopvol tegen mijn moeder: "Och, ik heb nog een banaan in mijn tas, dus we hoeven niet te verhongeren." Mijn moeder zei: "Ja en we kunnen ook de zaadjes uit de denne-appels halen, die zijn ook eetbaar."

Plotseling zagen we een man onze richting op lopen. Aan hem vroegen we de weg. Hij zei: "Jullie moeten de andere kant op, kom maar mee, ik ga daar ook heen. Het is nog wel een kilometertje of 4 lopen." Blijkbaar liepen wij richting een weg in een heel ander dorp! Uiteindelijk zijn we dus toch goed thuis gekomen. Maar als we die man niet tegen waren gekomen...

Ding Dong

Gisteren, nee, correctie: vannacht, lag ik om ongeveer 03:00 uur in bed (wilde gok). Vanochtend werd ik om 08:30 uur gewekt door een raar geluid. Het leek op het geluid van een decoupeerzaag (hej, wow, ik gebruik het woord decoupeerzaag :O). Maar ik twijfel of het inderdaad een decoupeerzaag was. In ieder geval was het een vervelend geluid. Zo ervaarde ik het althans.

Om en nabij een half uur later sliep ik weer. Ik had een droom, die ik zéker heb onthouden, maar waar ik toch maar niet over ga vertellen. Want dan ga ik blozen. En er zijn gewoon grenzen. Maar het leek alsof de droom echt was, of het daadwerkelijk gebeurde. Heel cool.

Rond 12:00 uur werd ik weer wakker. Ik at wortels en chips in mijn bed. Rond 15:00 uur besloot ik maar eens op te staan en begon mijn dag. Ik ben vandaag welgeteld 10 minuten buiten geweest. Verder heb ik geschilderd. Een text op mn oranje muur. En wat heb ik nog meer gedaan? Hm. Niet veel.

Vanavond ga ik zuipen en dansen. Hoop ik tenminste.