Het raadsel van de aanstekers

Weekend 1 - De WITTE aansteker:
Op maandagochtend lag er een witte aansteker inclusief sigaret op de keukentafel in het huis. Niemand van de bewoners wist van wie die aansteker was. Dinsdag lagen de aansteker en de sigaret er nog steeds. Tijdens het eten ging het gesprek over wie de mogelijke eigenaar zou kunnen zijn. Huisgenoot 1, 2 en 3 hadden allemaal geen bezoek gehad. Ik dacht na. Met enige vorm van een licht schuldgevoel zei ik: "Oh ja! Ik heb wel bezoek gehad afgelopen weekend :D" Ik stuurde mijn bezoek een smsje. En jawel, we hadden het raadsel van de witte aansteker opgelost!

Weekend 2 - De BLAUWE aansteker:
Er ligt een blauwe aansteker op mijn tafel. En ik heb geen flauw idee van wie die is. De aansteker ligt in MIJN kamer, dus moet die eigendom zijn van bezoek dat bij MIJ is geweest. Geen twijfel mogelijk. Eens kijken. Ik heb zaterdagnacht inderdaad bezoek gehad van een aantal gasten. R. zat aan de computer, B. zat op de bank, P. en D. lagen in mijn bed, T. zat in de groene stoel. Ik zat ook op de bank. Wie rookt er van hen: D., R., en B. volgens mij. Nou goed. Ik ben niet zo gek om weer een sms rond te gaan sturen. Moet men maar beter op zijn spullen letten :S Ik heb mijn besluit reeds genomen: de blauwe aansteker is voortaan van MIJ.

Lookin' out the dirty old window

Om de een of andere vage en onduidelijke reden heb ik zojuist het aantal calorieën berekend wat ik gisteren binnen heb gekregen. Heus, ik ben geen health-freak of pro-ana-meisje. Ik was gewoon eens benieuwd. En warempel: ondanks dat ik gisteravond wat gesnackt heb (ten behoeve van een cliënt, echt waar!) ben ik binnen de aanbevolen hoeveelheid gebleven. Maar goed. Het was ook een andere dag dan alle anderen: 's avonds werken en DUS niet op de bank hangen en DUS niet allerlei ongezond voedsel binnen handbereik. Nou ja, als ik erover nadenk.... zoveel voedsel heb ik overigens niet eens in huis. En hetgeen wat ik wel heb, is heus niet allemaal ongezond. Eigenlijk valt het best mee! Mijn koelkast is akelig leeg en verder houdt het - naast wat uber-studenten-dingen - op. (Misschien is het slim om zometeen eens wat boodschappen te gaan doen?) Maar om een lang verhaal kort te maken: ik heb de calorieën geteld die ik gisteren binnen heb gekregen en ik ben er tevreden over.


Stiekem heb ik ook even het aantal calorieën geteld van de hoeveelheid alcohol die ik afgelopen weekend versnaperd heb. En daar werd ik dan minder blij van. En als ik nog eens een blik in mijn koelkast werp, zie ik dat hetgeen wát er in staat, voor het grootste gedeelte alcohol is.

Wijfelend staar ik uit het raam.

I don't belong...

Ik ben een beetje in de war.
En dat is niet erg.
En niet vreemd.
Ik wou het gewoon even zeggen.

LOST

Och god och god. Vandaag heb ik me toch wat meegemaakt...

Ik had het geweldige idee om naar het bos te gaan. Maar had geen zin om in mn eentje te gaan. Uiteindelijk ging mijn moeder mee. Het bos wat ik had uitgezocht was nieuw voor ons beide. We besloten om de langste route (12,5) km te lopen. Dat was de route van de zwarte paaltjes. Maar... wij zagen NERGENS zwarte paaltjes. Daarom besloten we om maar gewoon te gokken. Na een uur lopen kwamen we bij een theehuisje uit (erg leuk!). Daar gingen we op het terras zitten en we dronken, verrassend: thee. Hierna vervolgden we onze tocht. Rond 16:00 uur begon het wat te schemeren. We liepen wat, ik maakte wat foto's, mijn moeder raapte bladeren. Totdat we beseften dat we niet meer wisten waar we heen moesten. We kozen paadjes uit, maar kwamen eigenlijk nergens uit. We concludeerden toch dat we echt verdwaald waren. Mijn moeder zei dat we op het geluid van de auto's af moesten gaan. Heel heel heeeeeel erg in de verte hoorden we auto's. Dus liepen we die kant op. Maar het geluid werd niet duidelijker. Ik zei heel hoopvol tegen mijn moeder: "Och, ik heb nog een banaan in mijn tas, dus we hoeven niet te verhongeren." Mijn moeder zei: "Ja en we kunnen ook de zaadjes uit de denne-appels halen, die zijn ook eetbaar."

Plotseling zagen we een man onze richting op lopen. Aan hem vroegen we de weg. Hij zei: "Jullie moeten de andere kant op, kom maar mee, ik ga daar ook heen. Het is nog wel een kilometertje of 4 lopen." Blijkbaar liepen wij richting een weg in een heel ander dorp! Uiteindelijk zijn we dus toch goed thuis gekomen. Maar als we die man niet tegen waren gekomen...

Ding Dong

Gisteren, nee, correctie: vannacht, lag ik om ongeveer 03:00 uur in bed (wilde gok). Vanochtend werd ik om 08:30 uur gewekt door een raar geluid. Het leek op het geluid van een decoupeerzaag (hej, wow, ik gebruik het woord decoupeerzaag :O). Maar ik twijfel of het inderdaad een decoupeerzaag was. In ieder geval was het een vervelend geluid. Zo ervaarde ik het althans.

Om en nabij een half uur later sliep ik weer. Ik had een droom, die ik zéker heb onthouden, maar waar ik toch maar niet over ga vertellen. Want dan ga ik blozen. En er zijn gewoon grenzen. Maar het leek alsof de droom echt was, of het daadwerkelijk gebeurde. Heel cool.

Rond 12:00 uur werd ik weer wakker. Ik at wortels en chips in mijn bed. Rond 15:00 uur besloot ik maar eens op te staan en begon mijn dag. Ik ben vandaag welgeteld 10 minuten buiten geweest. Verder heb ik geschilderd. Een text op mn oranje muur. En wat heb ik nog meer gedaan? Hm. Niet veel.

Vanavond ga ik zuipen en dansen. Hoop ik tenminste.

I've been dreaming

I don't quite know
How to say
How I feel


(...)


If I lay here
If I just lay here
Would you lay with me and just forget the world?



- Snow Patrol, Chasing Cars -

Maybe baby

Lalalala!

Het leven is leuk hè.
Maar soms ook best lastig.

Iemand heeft me vandaag geholpen met een keuze maken.
En daar ben ik hem dankbaar voor.

En ik wacht eigenlijk op iemand. Of iets. Maar kan niet precies zeggen wat.

Ik moet gewoon in mezelf geloven. En dat doe ik.

Misschien ... nee, niks 'misschien'.
'Misschien, misschien'.... pfff.
'Misschien' is voor watjes.

Hell yeah!